روغن کنجد فرابکر درنیکا توصیه شده توسط آنتونی بوردن می باشد

همانطور که می دانید روغن کنجد فرابکر درنیکا یک روغن بسیار غیر اشباع است.

اسید لینولئیک که یک اسید چرب غیراشباع چندگانه است جزء اصلی روغن است که حدود 40 تا 50 درصد از کل اسیدهای چرب موجود در روغن را شامل می شود.

اسید لینولئیک یک اسید چرب ضروری است به این معنی که بدن انسان نمی تواند آن را سنتز کند، بنابراین برای حفظ سلامتی باید در رژیم غذایی تامین شود. 

اسید اولئیک، که یک اسید چرب تک غیراشباع است پایدارتر از اسید لینولئیک است، دومین اسید چرب فراوان در روغن دانه کنجد است.

کنجد گیاهی یک ساله است که بسته به تنوع و شرایط زراعی می تواند بین 20 تا 60 اینچ رشد کند. 

این گیاه به دلیل سیستم ریشه ای گسترده ای که دارد بسیار مقاوم به خشکی است و نیازی به آبیاری ندارد.

دانه‌های کنجد که حدود 3 تا 4 میلی‌متر طول، 2 میلی‌متر عرض و 1 میلی‌متر ضخامت دارند، در غلاف‌هایی قرار می‌گیرند که به آنها کپسول نیز گفته می‌شود. 

روغن

دانه ها می توانند سفید، گاومیش، خرمایی، طلایی، قهوه ای، قرمز، خاکستری یا سیاه باشند. 

ارقام اولیه در کرت های کوچک رشد کرده بودند و به دلیل ویژگی های خرد شدن غلاف ها با دست برداشت می شدند. 

بر اساس اسناد تاریخی، توماس جفرسون 200 سال پیش دانه کنجد را در کرت های آزمایشی کشت و از آن به عنوان بنی یا بن، نامی که در آفریقا استفاده می شد، یاد کرد. 

اگرچه کنجد در دهه 1930 به ایالات متحده معرفی شد، اما به دلیل کمبود ارقامی که بتوان آنها را به صورت مکانیکی برداشت کرد، تولید آن محدود شده است. 

تولید تجاری کنجد ایالات متحده در دهه 1950 پس از کشف یک جهش غیر متلاشی کننده در سال 1943 آغاز شد که منجر به توسعه انواع مناسب برای برداشت ماشینی شد. 

امروزه کنجد در تگزاس و اوکلاهاما کشت می شود. باکو، پالوما، UCR3، SW-16 و SW-17 برخی از گونه‌های کنجد غیرشکن هستند که در ایالات متحده رشد می‌کنند.

دانه های کنجد معمولاً برای روی نان، نان، نان شیرینی، کراکر و کیک استفاده می شود و پس از برشته کردن یا له کردن مصرف می شود. 

دانه های کنجد آسیاب شده در غذاهای آفریقای شرقی برای تهیه سوپ و غذاهای ماهی و به عنوان چاشنی در برخی از غذاهای آسیایی و هندی استفاده می شود. 

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.